Levensverhaalwerk gaat niet om het herbeleven van trauma’s.
Het gaat zelfs niet om het oplossen ervan.
Het gaat om helderheid en lichtheid creëren.
De essentie is dat je naar een volgend hoofdstuk doorgroeit, niet per se door véél inspanning en hard werk,
wel door de juiste inspanning.
Levensverhaalwerk is geschikt voor mensen die voelen dat hun oude verhaal niet meer dient,
mensen die weten dat ze iets nieuws te brengen hebben, mensen met een missie.
En in het bijzonder voor mensen die het gevoel hebben dat ze al heel lang vastzitten in een chronische aandoening.
Chronische aandoeningen vragen een holistische aanpak.
Ja, er zijn misschien passages in je levenverhaal die je het liefst vergeet of wegmoffelt.
Zware gebeurtenissen waar je je voor schaamt.
In levensverhaalwerk gaan we niets uit de weg, alles heeft een functie.
‘Ben ik hier wel klaar voor?’ vragen mensen me wel eens.
In levensverhaalwerk kijken we op een radicaal andere manier naar lastigheid.
We gaan niets sussen, niets kleiner maken, maar het ook niet groter maken.
Het heeft een plek, het verdient een plek, en dat is het dan.
Dit is een belangrijke nuance: we gaan de lastige passages niet herbeleven, we gaan ze herkaderen en ruimte geven.
Over dat verschil heb ik het graag in één van mijn komende blogs.
En hé, om eerlijk te zijn: ik denk behoorlijk weinig na bij de levensverhalen die ik lees, ook al staan er vaak zeer emotionele gebeurtenissen in.
Ik zie de patronen eronder, de harmonische symfonie, het levendige muziekstuk, de rode draad, de mogelijkheden.
Ik kijk niet naar wat er allemaal misgelopen is.
Dus hoe eerlijker een verhaal is geschreven, hoe gemakkelijker het is om de rode draad te ontdekken.
Iets met: hoe minder moeite je doet om jouw masker op te houden….hoe gemakkelijker!
Soms houden we niet van ontmaskering.
De vraag is dus: ben je klaar om de maskers af te leggen?
Spanish 
English