Uit respect onderbreek je niet. Je voelt dat de ander het lastig heeft en tegelijkertijd zoekt naar een soort samenhang.
In feite is dit de essentie van levensverhaalwerk. Je leert je verhaal uitspreken zodat je jezelf niet meer verliest in de chaos van de details. Het gevolg? Je kunt veel beter focussen op wat écht belangrijk is voor jou.
Als verhalenverteller leerde ik het snel: een lang verhaal is gemakkelijker te vertellen wanneer er structuur en orde is. Voor luisteraars creëert die structuur een gevoel van veiligheid; het is gemakkelijker om je in te leven. Wanneer je zelf niet goed weet waar je verhaal naartoe gaat, creëer je onbewust stress bij je toehoorders. (Al is dat soms ook een bewuste techniek om iets aan de kaak te stellen.)
Bij levensverhaalwerk is de eerste stap het opschrijven van jouw verhaal. Ik geef je hiervoor duidelijke instructies, maar ik ga niets verbeteren. Het is essentieel dat je het opschrijft zoals je het zelf voelt.
Je zal merken dat je bij bepaalde passages weerstand voelt, terwijl andere stukken juist schrijven als een speer. Laat het maar gebeuren, laat het ontstaan. In deze fase hoef je jouw verstand er nog niet te veel bij te halen. Wat nu op papier staat, is de prima materia: de ruwe materie waarmee we aan de slag gaan.
In deze tweede fase duiken we op een creatieve manier in de wereld van patroonherkenning, vanuit een vogelperspectief en een hogere orde. Je wordt hierin ook uitgenodigd om jouw verhaal écht naar voren te brengen en uit te spreken. Deze hogere orde en het uitspreken vormen de perfecte voorbereiding op de volgende stap.